Outside my window

Outside the window

the wind howls violently,

it’s that time of year

when nature crashes silence

and together they march

on our souls’ path.


I can’t sleep at night,

slowly losing my breath,

while the streetlights flicker.

Time stops partially,

it crumbles underneath my pillow,

suffocating dust particles

and lost dreams.


Listen to my voice,

it is hemorrhaging

stardust and fear.


The pages filled with letters,

the books turn dusty,

my eyes hurt, swollen from the wind.

There’s an ink stain on my bedsheet.


Photo: Nikon F75 (28-100mm). Kodak Utramax 400, 35mm film. Stadspark Groningen, the Netherlands. December 2019.

Μια μικρη αγερωχη φωνη

Ο χρόνος μεταμορφώνεται

τις μέρες που γράφω με ορμή,

σταματά και μετατρέπει

κάθε οργή

κάθε μίσος

κάθε αρνητικότητα,

σε ουσιαστικό εσωτερικής ευρυχωρίας.


Η μεταμόρφωση συνεχίζεται

τα βράδια, όταν το μυαλό

κάνει πως κοιμάται,

μα κρυφά απ’ όλους

χτίζει κόσμους

ικανούς να χωρέσουν

στις στενές γραμμές των τετραδίων.


Σας βλέπω στον ύπνο μου,

που γελάτε βεβιασμένα

και καίτε τις λέξεις

που σας καίνε.

Ο ύπνος ο δικός μου

εξαφανίζεται, όταν λέτε

ψέματα στον ξύπνιο σας.

– αρνητικά πρόσημα που θετικοποιούνται –

Και στους χορούς που σέρνετε

τα βράδια σας θεοποιώ,

σαν ιέρειες χαμένων πολιτισμών,

στον βωμό σας ρίχνω

για να μάθω κάτι

από την πανουργία σας.



είμαι μικρή, ανίκανη

να περπατήσω μόνη μου

σε πέτρες που ζεματάνε.


Είμαι μικρή,

αγέρωχη φωνή που κλαίει

όταν ακούει τα ψέματα

που λέτε στον εαυτό σας.


Είμαι μικρή,

μα η δύναμη που κρύβω

είναι μεγάλη,

σαν τις λέξεις μου.

– αυτή η εσωτερική ευρυχωρία –


Η ζωή μου δεν μπορεί,

αδυνατεί να φτάσει

το ύψος και τη δύναμη

των λέξεων που χτίζω.

– και εκείνη η εξωτερική ευρυχωρία –


Ο χρόνος έχει σταματήσει,

το ρολόι δείχνει τρεις.


τον πόνο που νιώθουμε

να λιώσει με δυο τρεις λέξεις.

Χρόνο στον πόνο.



ο χρόνος αυτός

να μην είναι αρκετός

για εμάς που παλεύουμε με λέξεις.

Πόνος στις λέξεις.


Και έπειτα,

ένα ποίημα γράφτηκε.

Λέξεις που πονούν για χρόνια.



(Photo: Xenia, St. Thomas, Kozani, Greece. July 2017. Minolta dynax 7000i, Kodak Gold, ISO 200, 35mm film. Check the rest of the photo album here.)

On World Poetry Day

On World Poetry Day,
We read till our eyes bleed,
We stare till our scars heal,
We feel till we forget how to feel.

We blame,
the innocent,
the lost,
the souls of the past,
ourselves with a drink
at hand
we collapse
and remember
the world we left behind
before words
began to grasp our meanings.

Take those words
Smash them
Squeeze them
Remember to cry
Before we forget
We ever existed.

(Photo: Leeuwarden sunset, 2014, Canon EOS 1000D, Canon lens 35-80mm, edited via Lightroom with VscoCam.)