the fall

She stares at that window all day. She dares.
Through its broken frame, she stares. Then she dares to fear.
She dreams.
Above the concrete and the clouds, she dares to dream.
She screams. Into the shadows of herself, below that window she grows.
She stares. She dares to scream out loud.
No voice echoes.
The power of those walls. Empty and silent. Like her dreams.
In that room she dares; to talk and crouch upon an ego.
Those dreams.
Scattered in all the corners of those rooms.
She fears.
Of the life she cannot dream. Of the life she hasn’t dared to fear.
All those years.
The years to come.
In the beauty of loneliness, she dares. When she dares she dreams.
When she stares she fears.
And then I saw a smile upon her face.

(Photo of my mother at our old place, Kozani GR, Nov 2013. Pentax)



Ο πόνος στο στήθος αρνείται

να μείνω ή να φύγω;

Άπραγος ο νους.

σε νότες άγραφτες

η ζωή κράζει μορφές.

Βήματα, βαθιά στο έδαφος

χαρακώνουν μνήμες.

Νεκρές οι ζωές μας-

Πάλεται ο χρόνος

ο άτρωτος –

ο απόρθητος –

Δεν έχω που να πάω

την κρύα νύχτα

σαν πέσει το φως

και λάμψουν τα δάκρυα.

Και ζηλεύω την άγνοια

των πάντων απ’ όπου

οσμές και χρώματα

καταστρέφουν κάπως

-ως να ξυπνήσω-

τον παράλογο εκείνο

φόβο μου για τα παράθυρα_