Celestial Connection

Millions of worlds apart

and thousands of words

are missing

between the space

we created for ourselves.


We stop conversations,

mute or misuse them,

while the big ice rocks fall apart,

like our lives when we refuse

to listen to ourselves.


This world is scary,

full of angry people,

but Earth remembers

and promises to color

our dreams and hopes

with gold dust extracted

from the deep, dark, daunting

place we call space.


And right into that moment

we glow furiously;

full of celestial body magic,

we dive back into the blues

and the greens of our reality,

the worlds we build

and the ones we destroy,

conquering one more day

from the eons that await us.


Photo: Livraria Lello, Porto, Spring of 2019, Portugal. Minolta Hi-Matic S, Rokkor lens, Kodak Portra, ISO 400, 35mm film.


The Wall

I look at the wall in front of me

white and long

I stare.

There is a gap

– that numb in between –

crisp air particles

and words unspoken.

There is a whole world

that separates

the voice within us,

plain white

like Fear himself.

My voice is strange,

like the flowers I plucked for you.

There is a wall in front of me

and I stare.

Hazy blue waters

down my feet

and grey clouds

– monotonous –

cold wind caresses my face,

touches my fingertips.

Whiteness everywhere.

There is Silence

and Fear in us

– palpitations –

I try to move,

but I have the wrong

set of feet,

so I stare at the wall

with eyes closed.

Then I heard the cracks of the soul opening.



(Photo: Groningen, the Netherlands. January 2018. Lomo Instant camera, Double exposure. Instant Fuji Film.)

Μια μικρη αγερωχη φωνη

Ο χρόνος μεταμορφώνεται

τις μέρες που γράφω με ορμή,

σταματά και μετατρέπει

κάθε οργή

κάθε μίσος

κάθε αρνητικότητα,

σε ουσιαστικό εσωτερικής ευρυχωρίας.


Η μεταμόρφωση συνεχίζεται

τα βράδια, όταν το μυαλό

κάνει πως κοιμάται,

μα κρυφά απ’ όλους

χτίζει κόσμους

ικανούς να χωρέσουν

στις στενές γραμμές των τετραδίων.


Σας βλέπω στον ύπνο μου,

που γελάτε βεβιασμένα

και καίτε τις λέξεις

που σας καίνε.

Ο ύπνος ο δικός μου

εξαφανίζεται, όταν λέτε

ψέματα στον ξύπνιο σας.

– αρνητικά πρόσημα που θετικοποιούνται –

Και στους χορούς που σέρνετε

τα βράδια σας θεοποιώ,

σαν ιέρειες χαμένων πολιτισμών,

στον βωμό σας ρίχνω

για να μάθω κάτι

από την πανουργία σας.



είμαι μικρή, ανίκανη

να περπατήσω μόνη μου

σε πέτρες που ζεματάνε.


Είμαι μικρή,

αγέρωχη φωνή που κλαίει

όταν ακούει τα ψέματα

που λέτε στον εαυτό σας.


Είμαι μικρή,

μα η δύναμη που κρύβω

είναι μεγάλη,

σαν τις λέξεις μου.

– αυτή η εσωτερική ευρυχωρία –


Η ζωή μου δεν μπορεί,

αδυνατεί να φτάσει

το ύψος και τη δύναμη

των λέξεων που χτίζω.

– και εκείνη η εξωτερική ευρυχωρία –


Ο χρόνος έχει σταματήσει,

το ρολόι δείχνει τρεις.


τον πόνο που νιώθουμε

να λιώσει με δυο τρεις λέξεις.

Χρόνο στον πόνο.



ο χρόνος αυτός

να μην είναι αρκετός

για εμάς που παλεύουμε με λέξεις.

Πόνος στις λέξεις.


Και έπειτα,

ένα ποίημα γράφτηκε.

Λέξεις που πονούν για χρόνια.



(Photo: Xenia, St. Thomas, Kozani, Greece. July 2017. Minolta dynax 7000i, Kodak Gold, ISO 200, 35mm film. Check the rest of the photo album here.)