Για τη Μνημη

Το παρελθόν ελευθερώνει τη δύναμη που κρύβει ο πόνος και επιτρέπει στις ουσίες μας να καταλάβουν την τωρινή τους κατάσταση.

Την πρώτη φορά που μου μίλησε η Μνήμη, δε θυμάμαι πως την κάλεσα. Καθίσαμε μαζί στο λευκό μας τραπέζι και συζητήσαμε, κάτω απ’ το φως των αστεριών, για τη ζωή και τον Χρόνο, τη φωτιά που μένει και τη δύναμή μας. Ήταν περίεργη η γλώσσα της, αλλά την καταλάβαινα. Μεταξύ μας υπήρχε η άνεση παλιών γνωστών και τα χέρια μας μιλούσαν για όλα όσα μας ενώνουν.

Παράξενη η ώρα που περνάει αλύγιστα από πάνω μας. Παράξενη και η φύση του εαυτού μας.

Μετέπειτα γίναμε φίλες καλές, ανίκητες στα σημάδια του Χρόνου, σαν να μην τον ένοιαζε για τη φθορά μας. Τα μάτια μας έλαμπαν κάθε φορά που κοιταζόμασταν, το δέρμα μας έκαιγε απ’ όλα όσα είχαμε να πούμε η μία στην άλλη. Κάποια στιγμή, το φως των αστεριών ξεκίνησε να σβήνει και ο πόνος (μας) σταμάτησε να (μας) δίνει δύναμη. Έδινε μόνο Πόνο.

Η Μνήμη με επισκέφθηκε άλλη μία φορά. Ήταν αδύνατη και χλωμή. Τα μάτια της δεν έλαμπαν πλέον, τα χέρια της ήταν κενά. Μου έδειξε όμως τις πληγές που είχε στο σώμα της και μου είπε πως δε θα ξαναέρθει (σύντομα). Θα φύγει για λίγο ή για όσο. Θα γυρίσει πίσω (στο παρελθόν). Δεν αντέδρασα. Ήξερα πως η μέρα τούτη θα ερχόταν κάποια στιγμή. Της έσφιξα το χέρι, τη φίλησα στο μάγουλο και είπα αντίο. Γύρισα την πλάτη και καθώς έβγαινα από το δωμάτιο, έκλεισα το φως. Το γράμμα που άφησε δεν το άνοιξα ποτέ. Ίσως απόψε που θα κλείσει ο κόσμος γύρω από τον δικό μου. Ίσως και όχι. Θα το αφήσω στο λευκό μας τραπέζι, εκεί που το άφησε το βράδυ εκείνο. Όταν το ανοίξω θα ξέρω πως θα είμαι έτοιμη.


Photos: Praktica MTL 5 (1.8/50). Kodak Gold 200, 35mm film. Groningen, the Netherlands. April 2020.

⛰️The mountain meditation⛰️

I am a mountain,

tall and silent

I stand,

while seasons change

and the weather rages.

 

I am a mountain

steady with trees,

rocks at my core,

and water flowing at my feet.

 

I withstand change

and I celebrate it

when it takes over

everything around me.

But it does not affect me

– it can’t.

 

I am a mountain,

solid and tall,

that sits proud

for thousands of years

and will continue

standing and rooting

for more years to come.


Photo: ‘View from a mountain’. Nikon N4004s (35-70mm). Kodak Gold 200, 35mm film. Thessaloniki, March 2016. Credits to Nikos Grivas. 

♣ Το Φθινοπωρινο ♣

Τον Οκτώβριο,
τα κλαδιά στα κόκκινα
λάμπουν στον ήλιο.

 

Τον Νοέμβριο,
τα κλαδιά στα κίτρινα
πέφτουν στο χώμα.

 

Το φθινόπωρο,
το αναποφάσιστο
που μας ηρεμεί.

 

Καμιά γιορτή
αμέτρητα τα φύλλα
κανένα γέλιο.

 

Κίτρινο χώμα,
πού πήγαν οι αγκαλιές;
Δύει ο ήλιος.


Photo: Praktica MTL 5 (1.8/50). Kodak Gold 200, 35mm film. Groningen, the Netherlands. April 2020.

♠ Ode to the Now ♠

When our lives were happening,

we couldn’t stand still.

Now that our lives just are,

we cannot move forward.

 

Embracing Silence is all we can do,

embracing Stillness is all we can do,

embracing ourselves is all we can do,

embracing our weaknesses is all we can do,

 

for us,

our families,

the world,

now is the time to look inward

then gaze outward and

just BE.


Photo: Praktica MTL 5 (1.8/50). Kodak Gold 200, 35mm film. Groningen, the Netherlands. April 2020.

The sense of the self

In the sense of the self who lingers throughout a stretched life of possible or potential changes, I feel the forgotten need to blossom and rot at times of great self-consciousness, like moss itself; blooming next to moist and damp atmospheres, but rotting at the same time on the surfaces it decides to conquer. Whether blooming or rotting, this need is there, under all layers of suppressed dreams, prominent in the dark, pushing all the other needs deeper into the subconscious tunnels of the brain. What provokes this need to appear – mostly at random moments – are the times of blurred clarity I never managed to pull through. While I sing, I dive into the postcards I had once received and dream endlessly under pink skies, about the nomad life I always thought I was destined for.

The compromise in life speaks to me at times, it sings to me, those songs of experience we sometimes forget they exist. I dive and drown my own self into the emptiness of life, into the vanity of expectations. And since expectations are hard to murder, they keep transforming into nasty birds, ready to inhabit any free and pure thought jumping out of us. Because the me becomes an us, and our minds interwind under the moonlights of our lives, under all those false images projected by the societies we never agreed on growing into.

Deadly thoughts of escapism could be liberating, but sometimes poisonous for the healthy mind, we state we own. Building up a life, under the shadows of architectural monsters – our societies – is not healthy by any form of nature; it is destructive and pointless, it is empty. Empty of the life itself, of emotions and soothing words created under inspiration. The gap between the life we have and the life we dream about should not exist. It should be trivial, small, and insignificant. It should not have a voice or a shape, it should not even be discussed. Because the true nature of things derives from real freedom to act, dream, create and be, not who we want to be, but who we truly are.


Photo: Praktica MTL 5 (1.8/50). Kodak Gold 200, 35mm film. Groningen, the Netherlands. April 2020.

Refuge

Layers upon layers of restlessness,

upon layers of unburnt stars,

of overheated supernovas

and overflowing dark matter.

 

Poetry,

is my only refuge now.

 

I can’t look myself in the mirror anymore,

no reflection is looking back.

Eyes are dried out – forgotten –

almost like dying stars

we only see in our dreams.

 

The rooftop has fallen

on us

and our dreams,

it has ‘2020’ carved on it

and its debris attacks the silence

while we laugh at our own jokes.

 

If only I had time to read more.

If only I had time to watch more movies.

If only I had time to catch up on my to-do lists.

Now there is time,

but no soul to put into it.

 

The sky is dark,

like the inside of my room.

Words escape my mouth

but bounce back at the walls around me

and enter my mouth again.

 

No sounds,

No world.

 

My jaw is broken now,

the lines are blurred,

and stars flicker above me

in the night sky.

They remind me that life

is like Silence:

You fee it the most

when it is the only thing you hear.


Photo: Nikon F75 (28-100mm). LomoChrome Purple, 100-400, 35mm film. Groningen, the Netherlands. May 2020.

Our Summer

Dead bugs around me

dead end

no land can caress my sorrow,

no land has room for my depth

and the crows’ screams.

 

At night we see others swimming

steadily and slowly

into dark blue waters

while crickets sing

undisturbed.

 

Soft waves touch our skin.

A light sound that reaches our dreams

reflects on the water’s surface.

No memory

or sense

stay undisturbed.

 

This is our summer.


Photo: Nikon F75 (28-100mm). LomoChrome Purple, 100-400, 35mm film. Agios Ioannis, Pelion, Greece. August 2019.

Τον καιρο της καραντινας

Τ’ αστέρια κρύβονται,
             οι ίσκιοι εξαφανίζονται.
Πού γυρνάς τα βράδια,
             τώρα που ζέστανε ο καιρός;
Ο κόσμος φαίνεται σιωπηλός
             σχεδόν ήρεμος.
Ο αέρας όμως γεμάτος
             ανησυχία εδώ, εκεί, παντού.

Ψίθυροι εξαντλημένοι,
             αναζητούν το φως,
             αυτό που χάσαμε,
             που θρέφαμε κρυφά,
             τα βράδια αυτού του Ιουνίου.

Θέλεις να πάμε βόλτα;
Να δούμε λίγο κόσμο
      – ν α ξ ε σ κ ά σ ο υ μ ε –
Άσε μωρέ,
             τους βλέπουμε κι απ’ το παράθυρο.
Εκτός αυτού, σφίγγεται η καρδιά μου όταν το ενάμιση μέτρο γίνεται ένα,
             μετά μικραίνει
             και συρρικνώνεται
               στα 50 εκατοστά,
               40 εκατοστά,
               30 φτου και δεν βγαίνω
               ποτέ ξανά απ’ το σπίτι μου.

Οι φίλοι μου έχουν ξεχάσει το πρόσωπό μου,
εγώ έχω ξεχάσει τ’ όνομά μου
και αργά τρώω τα σωθικά μου
ανασαίνω αέναη ανησυχία
        – σωπαίνει η ψυχή –

Εισπνοή – Εκπνοή.
Μέρες έχω ν’ ακούσω τη φωνή μου
να βοά στην ησυχία,
και τρομάζω.
             Μήπως έφυγε;
             Εξαφανίστηκε;
             Ελευθερώθηκε;
Καμία απάντηση.

Τελείωσε ή ακόμη;
             αναρωτιέμαι.
Δεν ακούω τίποτα.
             Ησυχία.
             Έρχεται καταιγίδα.


Photo: Nikon F75 (28-100mm). LomoChrome Purple, 100-400, 35mm film. Groningen, the Netherlands. May 2020.

Shadows and lines

Lines are dancing on the walls at night,

flickering shadows talk to me.

The silence is too powerful to handle,

it suffocates us all in.

And the writing of it,

brings the sleepless tension back.

 

Can the past hear our whispers?

Can it read between the lines?

 

Love drops in the dark,

and shivers dance on the body.

I wouldn’t trade this silence for the world.

 

The morning’s light breeze

disappears the endless thoughts.

Keeping the mind busy

is all I can think of.

 

Photo: Nikon F75 (28-100mm). LomoChrome Purple, 100-400, 35mm film. Agios Ioannis, Pelion, Greece. August 2019. 

Η Αρχη

Όταν ξεκίνησα από την αρχή,

έτρεμα.

Τον πόνο και τη δυστυχία ζωγράφιζα

στο μυαλό,

ώσπου μια μέρα πέθανα.

Πίσω από τους καθρέφτες,

στις άδειες σελίδες,

πέθανα.

 

Έψαχνα να βρω τον τρόπο να

δραπετεύσω τον θάνατο,

όμως η ώρα των δευτερολέπτων

είχε σταματήσει

και εγώ μετρούσα μόνο αστέρια.

Μικρά, θαμπά, αποτελειωμένα

τα μετρούσα με στόμα στεγνό

και μορφή ξασπρισμένη.

Ο κόσμος πίσω από τα καμένα λουλούδια

είχε μαυρίσει.

Και το μέτρημα εξαφανιζόταν

πίσω από τα σύννεφα.

Η σιωπή πίσω από το πέπλο

απλωνόταν στα χέρια μου

σαν τον αφρό της θάλασσας

στο άγριο κύμα του Αυγούστου.

Δεν μπορούσα να βρω πώς να γυρίσω

πίσω στα παλιά βιβλία

και τις γραμμένες σελίδες.

 

Ο χρόνος είχε ερωτευτεί την άβυσσο

και θρεφόταν από καινούργιους θανάτους.

Όμως στο βάθος,

πίσω από τα κλεισμένα παράθυρα,

βρήκα ένα φως

φτιαγμένο από χέρια.

Έκαιγε μικρό στο σκοτάδι,

δυνατό και μόνο.

Οι αντανακλάσεις της σιωπής γύρω μου

χάθηκαν,

στο πρώτο φως που βρήκα στο σκοτάδι.

Η μια ζωή – ίσως να ήταν και εφτά – που έζησα

δεν φτάνει για να ξεφύγω

από τις γκρίζες λέξεις.

Μα σαν γυρνούσα το κεφάλι,

αποφασισμένη να επιζήσω τον θάνατο,

μια φωνή αχνή και ξεφτισμένη ακούστηκε

πίσω από το φως.

 

Το μέσα μου άναψε,

ο θάνατος σκίστηκε

και ο πόνος της Ποίησης μου μίλησε

για το κενό που δεν μπορώ να γεμίσω.

 

Photos: Nikon F75 (28-100mm). Kodak Ultra Max 400, 35mm film. Stadspark, Groningen, The Netherlands. February 2020.