The following blog entry includes mostly poetry about my own experience with Covid-19 a year ago in September and October of 2020. I decided to leave most of my writing in its initial and raw form because it vibrates with my physical and mental struggle with the virus. It is a stream of consciousness if you will. It certainly is a desperate attempt to put in words the 19 days of being sick with the virus that changed our lives.

28/9/2020 – 13th day of the virus

Misty it was outside,

so was it inside too,

the soul

got cold and slumber,

giving in the virus’s wishes.


29/9/2020 – 14th day of the virus

[walked in the park]

crunching leaves,

fallen down,

so free & careless

fresh rain falls – so silent & at ease


30/9/2020 – 15th day of the virus

{isn’t it gone yet?}

Βρέχει φύλλα κιτρινισμένα

ερωτευμένα με το χώμα,

την υγρή πραγματικότητα,

τον αέναο εαυτό μας.

Κουράστηκαν τα δέντρα

από το ατελείωτο καλοκαίρι-

κόπηκε η τροφοδοσία

της φωτοσύνθεσης.

Τώρα ένας άνεμος μένει

να τα πάρει μακριά

να μαραθούν με ησυχία

και φθινόπωρο.


The freedom of endless steps

vibrates in me.

I can walk outside again

and smell the fresh air,

inhaling autumn particles

in my clean lungs.

I was lucky,

for it barely touched me,

leaving me with empty nostrils

and tasteless food

and an endless tiresomeness.

This will too pass.

Like everything else in life.

Like the yellowed leaves

traveling with the air

to meet the wet, solid ground.

This will too pass.

I was lucky, for it barely touched me

{crunchy noises-colorful footpaths-wet alleyways. Autumn is here!}

1/10/2020 – 16th day of the virus

October, Welcome.

{slept bad yesterday and was over-energetic and overwhelmed – could not let my thoughts rest}


2/10/2020 – 17th day of the virus

treetops turning yellow

I’m craving for some fresh air

to feel my muscles moving again

to experience the silence of the October air.


Slowly recovering,

remembering who I used to be.

4/10/2020 – 19th day of the virus

Today was a fine day.

5/10/2020 – [free from virus]

A new week begins with HEALTH

a fresh perspective

a new mindset

and with all

the acceptance we can afford!

The slow tempo of the season

(or is it fast)

reassures me of my steps.

One by one.

This was the second of two blog entries about my Covid-19 experience. If you haven’t read the first one, you can find it here.

PhotoMinolta Dynax 7000i (AF 35-105mm). LomoChrome Metropolis, 100-400 ISO, 35mm film. Seich Sou, Thessaloniki, Greece, December 2020.

Τον καιρο της καραντινας

Τ’ αστέρια κρύβονται,
             οι ίσκιοι εξαφανίζονται.
Πού γυρνάς τα βράδια,
             τώρα που ζέστανε ο καιρός;
Ο κόσμος φαίνεται σιωπηλός
             σχεδόν ήρεμος.
Ο αέρας όμως γεμάτος
             ανησυχία εδώ, εκεί, παντού.

Ψίθυροι εξαντλημένοι,
             αναζητούν το φως,
             αυτό που χάσαμε,
             που θρέφαμε κρυφά,
             τα βράδια αυτού του Ιουνίου.

Θέλεις να πάμε βόλτα;
Να δούμε λίγο κόσμο
      – ν α ξ ε σ κ ά σ ο υ μ ε –
Άσε μωρέ,
             τους βλέπουμε κι απ’ το παράθυρο.
Εκτός αυτού, σφίγγεται η καρδιά μου όταν το ενάμιση μέτρο γίνεται ένα,
             μετά μικραίνει
             και συρρικνώνεται
               στα 50 εκατοστά,
               40 εκατοστά,
               30 φτου και δεν βγαίνω
               ποτέ ξανά απ’ το σπίτι μου.

Οι φίλοι μου έχουν ξεχάσει το πρόσωπό μου,
εγώ έχω ξεχάσει τ’ όνομά μου
και αργά τρώω τα σωθικά μου
ανασαίνω αέναη ανησυχία
        – σωπαίνει η ψυχή –

Εισπνοή – Εκπνοή.
Μέρες έχω ν’ ακούσω τη φωνή μου
να βοά στην ησυχία,
και τρομάζω.
             Μήπως έφυγε;
Καμία απάντηση.

Τελείωσε ή ακόμη;
Δεν ακούω τίποτα.
             Έρχεται καταιγίδα.

Photo: Nikon F75 (28-100mm). LomoChrome Purple, 100-400, 35mm film. Groningen, the Netherlands. May 2020.

Spring Details, Groningen 2020 (Lomo 800)

Locations:  Stadspark Groningen, the Netherlands. March 2020.

Nikon F75 (28-100mm). Color Negative, 35 mm, ISO 800.