Τον καιρο της καραντινας

Τ’ αστέρια κρύβονται,
             οι ίσκιοι εξαφανίζονται.
Πού γυρνάς τα βράδια,
             τώρα που ζέστανε ο καιρός;
Ο κόσμος φαίνεται σιωπηλός
             σχεδόν ήρεμος.
Ο αέρας όμως γεμάτος
             ανησυχία εδώ, εκεί, παντού.

Ψίθυροι εξαντλημένοι,
             αναζητούν το φως,
             αυτό που χάσαμε,
             που θρέφαμε κρυφά,
             τα βράδια αυτού του Ιουνίου.

Θέλεις να πάμε βόλτα;
Να δούμε λίγο κόσμο
      – ν α ξ ε σ κ ά σ ο υ μ ε –
Άσε μωρέ,
             τους βλέπουμε κι απ’ το παράθυρο.
Εκτός αυτού, σφίγγεται η καρδιά μου όταν το ενάμιση μέτρο γίνεται ένα,
             μετά μικραίνει
             και συρρικνώνεται
               στα 50 εκατοστά,
               40 εκατοστά,
               30 φτου και δεν βγαίνω
               ποτέ ξανά απ’ το σπίτι μου.

Οι φίλοι μου έχουν ξεχάσει το πρόσωπό μου,
εγώ έχω ξεχάσει τ’ όνομά μου
και αργά τρώω τα σωθικά μου
ανασαίνω αέναη ανησυχία
        – σωπαίνει η ψυχή –

Εισπνοή – Εκπνοή.
Μέρες έχω ν’ ακούσω τη φωνή μου
να βοά στην ησυχία,
και τρομάζω.
             Μήπως έφυγε;
             Εξαφανίστηκε;
             Ελευθερώθηκε;
Καμία απάντηση.

Τελείωσε ή ακόμη;
             αναρωτιέμαι.
Δεν ακούω τίποτα.
             Ησυχία.
             Έρχεται καταιγίδα.


Photo: Nikon F75 (28-100mm). LomoChrome Purple, 100-400, 35mm film. Groningen, the Netherlands. May 2020.

Οταν αλλαζει ο καιρος

Όταν αλλάζει ο καιρός

οι πληγές μικραίνουν,

σχεδόν εξαφανίζονται.

 

Τις μικρές ώρες της νύχτας

τσούζουν,

λες και ο χρόνος δεν τις επιτρέπει

να γιάνουν.

 

Η θύμησή τους, τώρα ζωγραφισμένη

με ασπρόμαυρο μελάνι,

σε μπεζ φόντο,

πονά σε ανύποπτες στιγμές,

ακόμη και όταν

ο ήλιος καίει το δέρμα,

ακόμη και όταν η βροχή

λούζει το σώμα.

 

Ίσως στο μέλλον

να μην τις νιώθω πια,

τότε,

που θα έχω νικήσει τον θάνατο.


Photo: Nikon F75 (28-100mm). Color Negative, 35 mm, ISO 800. Stadspark Groningen, the Netherlands. March 2020.

Shadows and lines

Lines are dancing on the walls at night,

flickering shadows talk to me.

The silence is too powerful to handle,

it suffocates us all in.

And the writing of it,

brings the sleepless tension back.

 

Can the past hear our whispers?

Can it read between the lines?

 

Love drops in the dark,

and shivers dance on the body.

I wouldn’t trade this silence for the world.

 

The morning’s light breeze

disappears the endless thoughts.

Keeping the mind busy

is all I can think of.

 

Photo: Nikon F75 (28-100mm). LomoChrome Purple, 100-400, 35mm film. Agios Ioannis, Pelion, Greece. August 2019. 

Η Αρχη

Όταν ξεκίνησα από την αρχή,

έτρεμα.

Τον πόνο και τη δυστυχία ζωγράφιζα

στο μυαλό,

ώσπου μια μέρα πέθανα.

Πίσω από τους καθρέφτες,

στις άδειες σελίδες,

πέθανα.

 

Έψαχνα να βρω τον τρόπο να

δραπετεύσω τον θάνατο,

όμως η ώρα των δευτερολέπτων

είχε σταματήσει

και εγώ μετρούσα μόνο αστέρια.

Μικρά, θαμπά, αποτελειωμένα

τα μετρούσα με στόμα στεγνό

και μορφή ξασπρισμένη.

Ο κόσμος πίσω από τα καμένα λουλούδια

είχε μαυρίσει.

Και το μέτρημα εξαφανιζόταν

πίσω από τα σύννεφα.

Η σιωπή πίσω από το πέπλο

απλωνόταν στα χέρια μου

σαν τον αφρό της θάλασσας

στο άγριο κύμα του Αυγούστου.

Δεν μπορούσα να βρω πώς να γυρίσω

πίσω στα παλιά βιβλία

και τις γραμμένες σελίδες.

 

Ο χρόνος είχε ερωτευτεί την άβυσσο

και θρεφόταν από καινούργιους θανάτους.

Όμως στο βάθος,

πίσω από τα κλεισμένα παράθυρα,

βρήκα ένα φως

φτιαγμένο από χέρια.

Έκαιγε μικρό στο σκοτάδι,

δυνατό και μόνο.

Οι αντανακλάσεις της σιωπής γύρω μου

χάθηκαν,

στο πρώτο φως που βρήκα στο σκοτάδι.

Η μια ζωή – ίσως να ήταν και εφτά – που έζησα

δεν φτάνει για να ξεφύγω

από τις γκρίζες λέξεις.

Μα σαν γυρνούσα το κεφάλι,

αποφασισμένη να επιζήσω τον θάνατο,

μια φωνή αχνή και ξεφτισμένη ακούστηκε

πίσω από το φως.

 

Το μέσα μου άναψε,

ο θάνατος σκίστηκε

και ο πόνος της Ποίησης μου μίλησε

για το κενό που δεν μπορώ να γεμίσω.

 

Photos: Nikon F75 (28-100mm). Kodak Ultra Max 400, 35mm film. Stadspark, Groningen, The Netherlands. February 2020. 

Outside my window

Outside the window

the wind howls violently,

it’s that time of year

when nature crashes silence

and together they march

on our souls’ path.

 

I can’t sleep at night,

slowly losing my breath,

while the streetlights flicker.

Time stops partially,

it crumbles underneath my pillow,

suffocating dust particles

and lost dreams.

 

Listen to my voice,

it is hemorrhaging

stardust and fear.

 

The pages filled with letters,

the books turn dusty,

my eyes hurt, swollen from the wind.

There’s an ink stain on my bedsheet.

 

Photo: Nikon F75 (28-100mm). Kodak Utramax 400, 35mm film. Stadspark Groningen, the Netherlands. December 2019.

the body issue

Being thin and flat chested

I felt like the Other,

walking, mumbling

merely existing on the margins,

trying to hold on, to remember

how it felt to be me beyond my

non-feminine existence

-distorted

 

My body never belonged to me,

it was always their property

to look and to devour,

to judge and to despise,

always not feminine enough.

With a thin, awkward body,

a tomboy,

the never belonging aura

hovered above my existence for

decades to come.

 

A wall kept growing around me,

till my heart turned into cement,

and hardened,

cold, grey and barely living

full of self-hate bricks.

 

Years passed,

my body swayed

back and forth,

in time’s soothing breeze.

The wall blossomed

with colorful flowers.

My body gained strength and

I managed to break the cement

with my bare hands.

The insecurity bricks were destroyed,

allowing the light of real beauty

to shine through.

 

Photo: Pentax P30, 35mm with Pentax-A 50mm F/2 SMC Lens. Kodak Gold film 200. The Netherlands, 2014.

Celestial Connection

Millions of worlds apart

and thousands of words

are missing

between the space

we created for ourselves.

 

We stop conversations,

mute or misuse them,

while the big ice rocks fall apart,

like our lives when we refuse

to listen to ourselves.

 

This world is scary,

full of angry people,

but Earth remembers

and promises to color

our dreams and hopes

with gold dust extracted

from the deep, dark, daunting

place we call space.

 

And right into that moment

we glow furiously;

full of celestial body magic,

we dive back into the blues

and the greens of our reality,

the worlds we build

and the ones we destroy,

conquering one more day

from the eons that await us.

 

Photo: Livraria Lello, Porto, Spring of 2019, Portugal. Minolta Hi-Matic S, Rokkor lens, Kodak Portra, ISO 400, 35mm film.

 

Spring Haikus

Dandelions fly,

birds chirping vigorously

on heavy tree branches.

 

Duck lands on water

disrupting the park’s silence,

bumble bees humming.

 

Small buds, big buds

under the yellow sun

wait to fully blossom.

 

As night follows day

the sun sets between the trees,

a full moon rises.

 

A soft wind whistles

between the thick green leaves,

spring is finally here.

 

Photo: Porto, Spring of 2019, Portugal. Minolta Hi-Matic S, Rokkor lens, Kodak Portra, ISO 400, 35mm film.

Breathing

I open some windows

to escape my fate,

find birds and talk to them,

find trees and smile at them.

But every breath of air

transforms through me

into pure pain.

 

Sometimes,

I breathe pain

out of the air particles

that flee the house.

Pain I can’t escape,

pain I can’t explain.

The pain men

remind me of being

the weakness of my sex,

so deep and irresistible,

it diminishes

my very own existence

(me).

 

I close the windows

and shut the curtains,

while I breathe air in.

I close the doors

and hide the mirrors,

while I breathe pain out.

The room is finally dark.

 

Photo: Kozani, Summer of 2015, Greece. Minolta dynax 7000i, Kodak Gold, ISO 200, 35mm film.

One line a day

One line a day,

I promised myself to write,

even if it is bs.

 

One line a day,

to exorcize the evil spirits,

to de-demonize my heart,

to clear out the air of the room.

 

One line a day

might not seem enough

or good enough,

but it’s there,

written,

engraved out of the soul’s depths.

 

One line a day

is all I need to start over

fresh,

anew

like an explorer in a strange land,

but this time,

I’ve been invited over

to sit and talk

with its people.

 

One line a day,

as I wake up at dawn,

alone in my chamber,

like a maid whose

day’s work is daunting her.

 

One line a day,

as I go to bed at night,

after working hard

on earning the food

that’s waiting for you on the table.

 

One line a day,

for the pain,

the misery,

the world around me

I can’t explain,

the clouds,

the forests,

the lakes,

the dead flowers in my yard,

the travelers,

the workers,

the family,

the friends,

the light in the morning,

the darkness at night.

 

One line a day

for the words buried in me,

haunting me,

and the ones that came before me.

 

One line a day,

for tomorrow,

our dreams

and Hope.

 

Photo: Walking in Stadspark, Groningen, NL. December 2018. Minolta Dynax 7000i (AF 35-105mm). Earl Grey Lomography Film 200, 35mm film.