Shadows and lines

Lines are dancing on the walls at night,

flickering shadows talk to me.

The silence is too powerful to handle,

it suffocates us all in.

And the writing of it,

brings the sleepless tension back.

 

Can the past hear our whispers?

Can it read between the lines?

 

Love drops in the dark,

and shivers dance on the body.

I wouldn’t trade this silence for the world.

 

The morning’s light breeze

disappears the endless thoughts.

Keeping the mind busy

is all I can think of.

 

Photo: Nikon F75 (28-100mm). LomoChrome Purple, 100-400, 35mm film. Agios Ioannis, Pelion, Greece. August 2019. 

Η Αρχη

Όταν ξεκίνησα από την αρχή,

έτρεμα.

Τον πόνο και τη δυστυχία ζωγράφιζα

στο μυαλό,

ώσπου μια μέρα πέθανα.

Πίσω από τους καθρέφτες,

στις άδειες σελίδες,

πέθανα.

 

Έψαχνα να βρω τον τρόπο να

δραπετεύσω τον θάνατο,

όμως η ώρα των δευτερολέπτων

είχε σταματήσει

και εγώ μετρούσα μόνο αστέρια.

Μικρά, θαμπά, αποτελειωμένα

τα μετρούσα με στόμα στεγνό

και μορφή ξασπρισμένη.

Ο κόσμος πίσω από τα καμένα λουλούδια

είχε μαυρίσει.

Και το μέτρημα εξαφανιζόταν

πίσω από τα σύννεφα.

Η σιωπή πίσω από το πέπλο

απλωνόταν στα χέρια μου

σαν τον αφρό της θάλασσας

στο άγριο κύμα του Αυγούστου.

Δεν μπορούσα να βρω πώς να γυρίσω

πίσω στα παλιά βιβλία

και τις γραμμένες σελίδες.

 

Ο χρόνος είχε ερωτευτεί την άβυσσο

και θρεφόταν από καινούργιους θανάτους.

Όμως στο βάθος,

πίσω από τα κλεισμένα παράθυρα,

βρήκα ένα φως

φτιαγμένο από χέρια.

Έκαιγε μικρό στο σκοτάδι,

δυνατό και μόνο.

Οι αντανακλάσεις της σιωπής γύρω μου

χάθηκαν,

στο πρώτο φως που βρήκα στο σκοτάδι.

Η μια ζωή – ίσως να ήταν και εφτά – που έζησα

δεν φτάνει για να ξεφύγω

από τις γκρίζες λέξεις.

Μα σαν γυρνούσα το κεφάλι,

αποφασισμένη να επιζήσω τον θάνατο,

μια φωνή αχνή και ξεφτισμένη ακούστηκε

πίσω από το φως.

 

Το μέσα μου άναψε,

ο θάνατος σκίστηκε

και ο πόνος της Ποίησης μου μίλησε

για το κενό που δεν μπορώ να γεμίσω.

 

Photos: Nikon F75 (28-100mm). Kodak Ultra Max 400, 35mm film. Stadspark, Groningen, The Netherlands. February 2020. 

At the window [Triptych “The Light”]

Those white moments flee

out of me

they fly in the sky

swinging among silences.

Sometimes my windows

define a square prison

dressed in sunlight and

straight lines.

The year of struggle seems vague.

The moments of solitude empty.

And my coffee is cold

waiting for me on the heavy desk,

life inside it has seized

arousing something more important

than a broken circle.

(Photo: Groningen, the Netherlands. January 2018. Lomo Instant camera, Instant Fuji Film.)

The Misfits

A simple word is not enough, is not enough, for us who struggle with the world. The exiles, the weirdos, the misfits.

We are one and we are nothing the world cannot explain. We are products of our own insecurities and reflections of the world’s injustices.

We scream in our sleep; we open our windows and stare at the white noise of the world.

Darkness does not scare us. We are the dark and the cold. We have seen the abyss and stared at the void.

Through loneliness we have learned ourselves. We have seen how the ugly transforms.

Through the vanity of hope we have seen light. We twisted and scratched it, we’ve sensed and conquered it.

And now, below the fresh, stark moonlight we surrender our souls to the Arts of tomorrow.

We are the role models everyone fears and secretly admires.

We are the truth told before birth and the lie on the deathbed.

At the end of a dream we are the nightmare, and in nightmares we create dreams.

One word is not enough, is not enough for us to be seen. To be left alone and to surrender.

We give up on the world and draw Art with our tears. We close our windows and forget the void.

We lose and we win, what humanity ignores; to be Art in the light and Poetry in the dark.

 

(Photo: Buffavento castle in Kyrenia mountain range, Northern Cyprus, 2014. Taken with I-phone 4 and edited with VscoCam)