Το κολυμπι

Στην θάλασσα μέσα τον σέρνουν,

στα χέρια τους τον βαστούν,

είναι γέρος,

το ξέρει,

το ξέρουν.

 

Προσπαθεί να σταθεί,

σκοντάφτει,

τρόμος.

Το κύμα εναντιώνεται,

σκοτοδίνη,

ώμος.

Κρατήθηκε,

την τελευταία στιγμή

πριν το κύμα σπάσει.

 

Με αργές κινήσεις φτάσανε

πέρα από τις νοητές γραμμές της θάλασσας

τον έσπρωξαν,

αφέθηκε.

Σαν τις μέρες εκείνες τις ξέγνοιαστες

αφέθηκε.

Ο πόνος εξαφανίστηκε,

τα πόδια ξεδιπλώθηκαν,

λύθηκε_

 

Ελευθερία κινήσεων.

Στην θάλασσα όλα είναι.

 

Ο γιος του μπήκε στα βαθιά να τον πάρει

όταν τα δάκρυα είχαν ήδη στεγνώσει.

 

Photo: Spiaggia Capriccioli, Sardinia, Italy. Canon EOS 1000D, edited with VscoCam. 

The Wall

I look at the wall in front of me

white and long

I stare.

There is a gap

– that numb in between –

crisp air particles

and words unspoken.

There is a whole world

that separates

the voice within us,

plain white

like Fear himself.

My voice is strange,

like the flowers I plucked for you.

There is a wall in front of me

and I stare.

Hazy blue waters

down my feet

and grey clouds

– monotonous –

cold wind caresses my face,

touches my fingertips.

Whiteness everywhere.

There is Silence

and Fear in us

– palpitations –

I try to move,

but I have the wrong

set of feet,

so I stare at the wall

with eyes closed.

Then I heard the cracks of the soul opening.

[Acceptance]

 

(Photo: Groningen, the Netherlands. January 2018. Lomo Instant camera, Double exposure. Instant Fuji Film.)

Through the nights

Lights are dancing on the walls at night,
flickering shadows talk to me.
The silence is too big to handle,
it suffocates us all in.
And the writing of it,
brings the sleepless tension back.
Can the past hear my whispers?
Can it read my lines?
Dropping love in the dark
I shiver.
I wouldn’t trade this silence for the world.
The morning’s light breeze
wards off the endless thoughts.
Keeping my mind busy
is all I can think of.

(Photo: Lights. Samsung Galaxy, Edited with VscoCam App)