Ο Ταξιδιωτης

Ίσως ο κόσμος να είναι μικρός

για τον πόνο του,

σκέφτηκε,

και σήκωσε τα μανίκια του

για να κλάψει.

 

Πόσο ακόμη ν’ αναβάλλει

την αναχώρησή του;

Προς τα εμπρός

ή προς τα πίσω

η ψυχή του καίγεται

στην εξορία

και ο πόνος τρυπά

κάθε ζωή

που θέλησε να χτίσει

από αγάπη και άμμο.

 

Κοίτα τον πως σέρνεται,

σαν ερπετό την ώρα του θανάτου

που κατάπιε το ίδιο του το δηλητήριο

και τώρα,

– και τώρα τί; –

τί θ’ απογίνει,

σκέφτηκε,

ο κόσμος χωρίς αγάπη;

Χωρίς τον εαυτό του

και την λευκή του αντανάκλαση;

 

Σιωπή έπεσε,

πίσω από τ’ άστρα,

και το φως που ζωγράφιζε σκιές

πίσω από τον ορίζοντα

έλιωσε τα ροζιασμένα χέρια του.

«Είμαι έτοιμος» ξεστόμισε,

και χάθηκε ξανά μέσα στη νύχτα.

 

16.6.2016

(Photo taken with Canon EOS 1000D, edited with VscoCam. Check the rest of this photo series here.)

Στο φως

Απ’ το παράθυρο βλέπω τον ορίζοντα
ν’ ανοίγει – λευκό χρώμα μαζεύτηκε – οιωνός.
Ψυχή ορθάνοιχτη απορροφά,
με σφουγγάρι μαζεύει τα υπολείμματα
που άφησαν οι άλλοι
σαν έφυγαν ξημερώματα
(πριν ο ήλιος ανατείλει το τέλος – ευτυχία).

Όταν έτσουξε το φως την πλάτη μου
θυμήθηκα την υπόσχεση εκείνη
απ’ τα παλιά.
Πέταξα το σφουγγάρι
και σήκωσα επιτέλους τους καθρέφτες.
Η πρώτη αντανάκλαση έδειξε τον δρόμο
και άνθισε λουλούδια στις αυλές.
Η δεύτερη – επαναληπτική, επί απουσίας ζόρικη –
ίσως και να πλήγωσε
το εγώ και όχι την εμπάθειά τους.

Σήκωσα τα μάτια μου
και αντίκρυσα την λευκή ησυχία.
‘Επιτέλους’, σκέφτηκα, ‘είμαι μόνος’.
Μα το εγώ το πληγωμένο τους
είχε σταθεί από πίσω,
μαύρο όπως ήταν
ξεχώριζε στο λευκό φόντο.
Τρόμαξα, παραπάτησα και έσπασα τον πρώτο καθρέφτη.
Τα γέλια αντιλάλησαν μέσα μου
και έκλεισα τα μάτια.
{πόσος πόνος μαζεύτηκε
που δεν μας αξίζει;}
Ο φόβος μου έσκασε,
ξεφούσκωσε επίπεδος στο πάτωμα.
Η στοματική γραμμή ανυψώθηκε.

Σιγή απλωμένη,
νότες στο βάθος.
Καλύπτω τους καθρέφτες που ξέμειναν με ριχτάρια
και ξανανοίγω τις κουρτίνες.
-Φως.

(Photo: Just before the sunrise, Minolta dynax 7000i, Kodak 200, 35mm film, Leeuwarden, The Netherlands, 2015)

Και τα παραθυρα

Και τα παράθυρα,

αυτά τα μισόκλειστα παράθυρα

με τρομάζουν.

Οι σκιές παίζουν παρέα

με το φως που

τρεμοπαίζει στις γωνίες.

Κλείστε αυτά τα παράθυρα,

δεν αντέχω να μυρίζω

τον έξω κόσμο.

 

11.2.2015

(Photo: Buffavento Castle, Cyprus 2014. Iphone-4, edited with VscoCam App.)