στην αναμονη

Ο φόβος για ένα παράθυρο

είναι παράλογος.

φόβος για τη ζωή

μη επεξεργάσιμος

Όσο και να περπατήσω

θα ξέρω

δεν θα βρω κανέναν

να με περιμένει

στην αναμονή.

Οι καρέκλες θα είναι άδειες,

οι χάρτινες κούπες του καφέ

θα στέκονται μετέωρες

-σαν από λάθος να βρίσκονται εκεί-

και κανείς δεν θα καταλαβαίνει

τη γλώσσα μου-

του σώματος και του μυαλού-

της αρρώστιας της ίδιας.

Θα αντικρύσω τις άδειες γωνίες

και θα τρέξω

να κουρνιαστώ μέσα τους,

σε μια παράδοξη προσπάθεια

να νικήσω τους φόβους μου

για τα παράθυρα.

 

19.2.2015

(Photo: The window, Khpos Kozani. Taken with Iphone-4. Edited with VscoCam App.)